Παραμύθι: Το έλατο, του Χανς Κριστιαν Αντερσεν (Εικόνα: Shelly)
Παραμύθι: Το έλατο, του Χανς Κριστιαν Αντερσεν (Εικόνα: Shelly)

Το έλατο

Μια φορά και έναν καιρό, βαθιά στο δάσος, εκεί όπου ο ζεστός ήλιος κι ο δροσερός αέρας σχημάτιζαν ένα γλυκό ήσυχο μέρος, μεγάλωνε ένα μικρό, όμορφο έλατο.

Ωστόσο, το έλατο αυτό δεν ήταν χαρούμενο. Ευχόταν να γίνει ψηλό όσο οι σύντροφοι του – τα πεύκα και τα έλατα που μεγάλωναν γύρω του. Ο ήλιος έλαμπε και ο απαλός αέρας πετάριζε τα φύλλα του και τα μικρά παιδιά του χωριού περνούσαν από δίπλα του χαρούμενα, όμως το έλατο δεν τα άκουγε όλα αυτά και δεν ευχαριστιόταν γιατί ανυπομονούσε να μεγαλώσει.

Μερικές φορές, κάποια παιδιά έφερναν ένα μεγάλο καλάθι γεμάτο βατόμουρα ή φράουλες και κάθονταν κοντά στο έλατο λέγοντας:

«Δεν είναι ένα όμορφο μικρό δέντρο αυτό το έλατο;»

Τότε το έλατο, αισθανόταν ακόμη πιο δυστυχισμένο από πριν. Και όλα αυτά ενώ γινόταν κάθε χρόνο όλο και ψηλότερο. Παρόλα αυτά, όσο μεγάλωνε παραπονιόταν:

«Ω! πόσο θα ήθελα να ήμουν τόσο ψηλό, όσο τα άλλα δέντρα. Τότε θα άπλωνα τα κλαδιά μου σε κάθε μεριά και η κορυφή μου θα κοιτούσε από ψηλά τον απέραντο κόσμο. Τα πουλιά θα έχτιζαν τις φωλιές τους στα κλωνάρια μου και όταν φυσούσε ο άνεμος, θα έσκυβα με επιβλητική μεγαλοπρέπεια, όπως οι ψηλοί σύντροφοι μου».

Το έλατο ήταν τόσο δυστυχισμένο, που δεν απολάμβανε τον ζεστό ήλιο, τα πουλιά ή τα ροδαλά σύννεφα που έπλεαν στον ουρανό από πάνω του πρωί και βράδυ. Μερικές φορές, το χειμώνα, όταν το χιόνι έπεφτε άσπρο και λαμπερό στο έδαφος, ένας λαγός θα ερχόταν και θα πηδούσε πάνω από το μικρό δέντρο. Πόσο πολύ φοβόταν τότε!

Πέρασαν όμως δυο χειμώνες και όταν ήρθε ο τρίτος, το δέντρο είχε γίνει τόσο ψηλό, ώστε ο λαγός ήταν υποχρεωμένος να τρέχει γύρω του. Ωστόσο, το έλατο ήταν ακόμα ανικανοποίητο και αναφωνούσε:

«Ω, αν μπορούσα να συνεχίσω να ψηλώνω και να μεγαλώνω! Δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να αξίζει στον κόσμο!»

Το φθινόπωρο, ως συνήθως, ήρθαν οι ξυλοκόποι κι έκοψαν αρκετά από τα ψηλότερα δέντρα και το νεαρό έλατο, που τώρα είχε φτάσει στο πιο μεγάλο ύψος του, ανατρίχιαζε κάθε φορά που τα περήφανα δέντρα έπεφταν στη γη με κρότο. Όταν κόβονταν τα κλαδιά τους, οι κορμοί έμοιαζαν τόσο λεπτοί και γυμνοί, που δύσκολα μπορούσαν να αναγνωριστούν. Μετά οι ξυλοκόποι τους έβαζα στις καρότσες τους και τα άλογα τα έσερναν μακριά από το δάσος.

Τα άλογα σέρνουν την καρότσα με τα δέντρα (Pixabay)

«Πού πήγαιναν; Τι θα απογίνονταν;»

Το νεαρό έλατο ήθελε πάρα πολύ να μάθει, κι έτσι την άνοιξη, όταν ήρθαν τα χελιδόνια και οι πελαργοί, ρώτησε:

«Ξέρετε πού πήγαιναν εκείνα τα κομμένα δέντρα; Τα συναντήσατε;»

Τα χελιδόνια δεν γνώριζαν τίποτε, όμως ο πελαργός, ύστερα από λίγη περίσκεψη, κούνησε το κεφάλι του και είπε:

«Ναι, νομίζω ότι ξέρω. Συνάντησα αρκετά νέα πλοία, όταν πέταξα από την Αίγυπτο και είχαν τέλεια κατάρτια, που μύριζαν σαν έλατο. Νομίζω ότι ήταν εκείνα τα δέντρα. Σε διαβεβαιώ ότι ήταν στητά, πολύ στητά».

«Ω, πόσο θα’θελα να ήμουν αρκετά ψηλό για να πήγαινα στη θάλασσα», είπε το έλατο. «Πώς είναι η θάλασσα και με τι μοιάζει;».

«Θα χρειαζόταν πολύ ώρα για να σου εξηγήσω!», ξεφώνισε ο πελαργός πετώντας γρήγορα μακριά.

«Απόλαυσε τη νιότη σου» είπε τότε η ηλιαχτίδα. «Απόλαυσε τη δροσερή σου ανάπτυξη και τη νεαρή ζωή που βρίσκεται μέσα σου».

Και ο άνεμος φίλησε το έλατο και η πάχνη το πότισε με δάκρυα. Όμως και πάλι το έλατο δεν τους έδωσε σημασία. Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και πολλά νεαρά δέντρα κόπηκαν, ορισμένα κοντύτερα και νεότερα από το έλατο, το οποίο δεν απολάμβανε ούτε την ησυχία ούτε τη γαλήνη γιατί ήθελε να φύγει κι αυτό από το δάσος. Αυτά τα νεαρά δέντρα, τα οποία επιλέχτηκαν για την ομορφιά τους, κράτησαν τα κλαδιά τους κι επίσης τοποθετήθηκαν σε καρότσες και μεταφέρθηκαν από άλογα έξω από το δάσος.

«Πού πηγαίνουν», ρώτησε το έλατο. «Δεν είναι ψηλότερα από μένα. Στην πραγματικότητα, το ένα είναι πολύ κοντύτερο. Και γιατί δεν κόπηκαν τα κλαδιά τους; Πού πηγαίνουν;».

«Ξέρουμε, ξέρουμε», τραγούδησαν τα χελιδόνια και τα σπουργίτια. «Κοιτάξαμε στα παράθυρα των σπιτιών στην πόλη και γνωρίζουμε τι έγινε με αυτά. Ντύνονται με τον πιο μεγαλοπρεπή τρόπο. Τα έχουμε δει να στέκονται στη μέση ενός ζεστού δωματίου και να στολίζονται με κάθε είδους όμορφα πράγματα: γλυκά, επιχρυσωμένα μήλα, παιχνίδια, πολλές δεκάδες φωτάκια από κεράκια και πολλά δώρα από κάτω».

«Και τότε», ρώτησε το έλατο τρέμοντας με όλα του τα κλαδιά, «και μετά τι έγινε;».

«Δεν είδαμε τίποτε περισσότερο», είπαν τα σπουργίτια, «όμως αυτό ήταν αρκετό για μας».

«Αναρωτιέμαι αν κάτι τόσο λαμπερό θα συμβεί και σε μένα», σκέφτηκε το έλατο. «Θα ήταν πολύ καλύτερο από το να διασχίζω τη θάλασσα. Ανυπομονώ για αυτό σχεδόν με πόνο. Ω! πότε θα έρθουν τα Χριστούγεννα; Τώρα είμαι τόσο ψηλό και αναπτυγμένο, όσο εκείνα που πήραν πέρυσι. Ω! και να βρισκόμουν τώρα στην καρότσα ή να στεκόμουν στο ζεστό δωμάτιο με όλη αυτήν τη λάμψη και τη χάρη γύρω μου! Κάτι καλύτερο και πιο όμορφο θα ακολουθεί, αλλιώς τα δέντρα δεν θα τα διακοσμούσαν έτσι. Ναι, αυτό που ακολουθεί θα είναι ακόμη μεγαλύτερο και πιο υπέροχο. Τι μπορεί να είναι; Έχω κουραστεί από την ανυπομονησία. Θέλω κι εγώ να με κόψουν και να με πάρουν από το δάσος και να με πάνε σε αυτά τα σπίτια στην πόλη να με στολίσουν».

«Νιώσε αγαλλίαση μαζί μας» είπαν τότε ο αέρας και το φως του ήλιου.«Απόλαυσε τη λαμπερή σου ζωή στο φρέσκο αέρα».

Όμως το έλατο δεν ένιωθε καμία αγαλλίαση, αν και γινόταν ψηλότερο κάθε μέρα και, χειμώνα-καλοκαίρι, το σκουροπράσινο φύλλωμα του φαινόταν μέσα στο δάσος, ενώ οι περαστικοί μόλις το έβλεπαν έλεγαν πια: «Τι ωραίο δέντρο!».

Λίγο πριν τα επόμενα Χριστούγεννα, οι ξυλοκόποι ήρθαν ξανά στο δάσος να κόψουν έλατα και τότε ξεκίνησαν από το ανυπόμονο έλατο. Καθώς το τσεκούρι έκοβε τον κορμό του, το έλατο έπεσε με ένα βογκητό στη γη, γεμάτο πόνο και αδυναμία και ξεχνώντας όλες τις ανυπομονησίες του, πονώντας που άφηνε το σπίτι του στο δάσος. Ήξερε ότι δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά τους αγαπημένους, παλιούς του φίλους, τα δέντρα, ούτε τους μικρούς θάμνους και τα πολύχρωμα λουλούδια που είχαν φυτρώσει στη μεριά του – ίσως ούτε και τα πουλιά.

Ούτε το ταξίδι στην καρότσα ήταν ευχάριστο. Το έλατο συνήλθε όταν το ξεφόρτωσαν στην αυλή ενός σπιτιού μαζί με αρκετά άλλα δέντρα και άκουσε έναν άνδρα να λέει: «Θέλουμε μόνο ένα κι αυτό είναι το ομορφότερο».

Τότε ήρθαν δύο υπηρέτες και μετέφεραν το έλατο σε ένα μεγάλο και όμορφο διαμέρισμα. Στους τοίχους κρέμονταν πίνακες, και κοντά στο μεγάλο τζάκι στέκονταν μεγάλα πορσελάνινα βάζα με λιοντάρια στα πώματα. Υπήρχαν κουνιστές καρέκλες, μεταξένιοι καναπέδες, μεγάλα τραπέζια, καλυμμένα με φωτογραφίες, βιβλία και παιχνίδια, που άξιζαν πολλά χρήματα. Τουλάχιστον, έτσι έλεγαν τα παιδιά. Το έλατο τοποθετήθηκε σε μια μεγάλη γλάστρα γεμάτη άμμο, όμως πράσινη τσόχα κρεμόταν γύρω της, έτσι ώστε κανείς να μην μπορούσε να διακρίνει ότι ήταν γλάστρα, και στεκόταν πάνω σε ένα πολύ ωραίο χαλί. Πώς έτρεμε το έλατο! «Τι θα μου συμβεί τώρα;», σκεφτόταν.

Κάποιες νεαρές κυρίες ήρθαν και οι υπηρέτες τις βοήθησαν να στολίσουν το δέντρο. Στο ένα κλαδί κρέμασαν μικρές σακούλες φτιαγμένες από χρωματιστό χαρτί και κάθε σακούλα ήταν γεμάτη με καραμέλες. Από άλλα κλαδιά κρέμονταν επιχρυσωμένα μήλα και καρύδια, σαν να είχαν φυτρώσει εκεί. Και πάνω από όλα, γύρω-γύρω, υπήρχαν εκατοντάδες κόκκινα, μπλε και άσπρα κεράκια, που δέθηκαν στα κλαδιά. Κούκλες, σαν να ήταν αληθινά μωρά, τοποθετήθηκαν κάτω από τα πράσινα φύλλα – το δέντρο δεν είχε δει τέτοια πράγματα ποτέ πριν. Και στην κορυφή έβαλαν ένα λαμπερό αστέρι, φτιαγμένο από χρυσόχαρτο. Ω, το έλατο είχε γίνει ένα πανέμορφο Χριστουγεννιάτικο δέντρο!

Χριστουγενιάτικο δέντρο με δώρα

«Πόσο λαμπερό θα είναι το βράδυ των Χριστουγέννων», αναφώνησαν όλοι.

«Ω, να ερχόταν εκείνο το βράδυ», σκέφτηκε το δέντρο «και να άναβαν τα κεράκια! Τότε θα γνώριζα τι άλλο πρόκειται να συμβεί. Θα έρθουν τα δέντρα από το δάσος να με δουν; Αναρωτιέμαι αν τα σπουργίτια ρίξουν μια ματιά στα παράθυρα, ενώ πετάνε. Άραγε, θα μεγαλώσω γρηγορότερα εδώ και θα κρατήσω όλα αυτά τα στολίδια καλοκαίρι και χειμώνα;».

Όμως το να μαντεύει είχε λίγη αξία. Έκανε τη φλούδα του να πονάει και αυτός ο πόνος ήταν τόσο έντονος για ένα λεπτοκαμωμένο έλατο, όσο είναι για μας ο πονοκέφαλος.

Επιτέλους μια μέρα τα κεράκια άναψαν και τότε τι γυαλιστερή, φωτεινή όψη είχε το δέντρο! Έτρεμε τόσο με ευχαρίστηση σε όλα του τα κλαδιά, ώστε ένα από τα κεράκια έπεσε ανάμεσα στα πράσινα φύλλα κι έκαψε ορισμένα από αυτά.

«Βοήθεια! βοήθεια!» φώναξαν οι νεαρές κυρίες, όμως δεν υπήρχε κίνδυνος, επειδή γρήγορα έσβησαν τη φωτιά.

Ύστερα από αυτό, το δέντρο προσπαθούσε να μην τρέμει καθόλου, παρόλο που η φωτιά το τρόμαξε. Είχε μεγάλη αγωνία να μη χτυπήσει κάποιο από τα ωραία στολίδια, που η λαμπρότητα τους το είχε καταπλήξει.

Και τώρα, οι κλειστές πόρτες άνοιξαν διάπλατα κι ένα μάτσο παιδιών όρμησαν βιαστικά σαν να ήθελαν να αναστατώσουν το δέντρο. Πιο σιωπηλοί τους ακολουθούσαν οι μεγαλύτεροι. Για μια στιγμή, τα μικρά έμειναν σιωπηλά με θαυμασμό και μετά φώναξαν χαρούμενα, μέχρι που το δωμάτιο γέμισε ήχους και χόρεψαν εύθυμα γύρω από το δέντρο, ενώ έπαιρναν από αυτό τα δώρα, το ένα μετά το άλλο.

Τα παιδιά χορεύουν γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο

«Τι κάνουν; Τι θα συμβεί μετά;» σκέφτηκε το δέντρο. Τουλάχιστον τα κεριά κάηκαν και τα πήραν από τα κλαδιά. Τότε, τα παιδιά πήραν την άδεια να πάρουν τα δώρα από το έλατο. Έτρεξαν τόσο βιαστικά κατά πάνω του, που τα κλαδιά έσπασαν, κι αν δεν είχε δεθεί με το λαμπερό αστέρι στο ταβάνι, θα είχε πέσει κάτω. Τότε, τα παιδιά χόρεψαν με τα όμορφα παιχνίδια τους και κανένα δεν πρόσεχε το δέντρο, εκτός από τους υπηρέτες, που ήρθαν και κοιτούσαν ανάμεσα στα κλαδιά να δουν αν κανένα μήλο ή κανένα σύκο είχε μείνει ξεχασμένο.

«Μια ιστορία, μια ιστορία» φώναζαν τα παιδιά τραβώντας έναν κοντόχοντρο άνδρα προς το δέντρο.

«Τώρα θα πάμε κάτω από αυτό το έλατο» είπε ο άνδρας, καθώς καθόταν από κάτω, «και το έλατο θα έχει την ευχαρίστηση να ακούσει επίσης, αλλά θα σας αφηγηθώ μόνο μια ιστορία. Ποια να είναι; Η Ιβέδη-Αβέδη ή ο Χάμπτι-Ντάμπτι, ο οποίος έπεσε από τις σκάλες, αλλά σύντομα σηκώθηκε και στο τέλος παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα;»

«Την Ιβέδη-Αβέδη», φώναξαν μερικά παιδιά. «Τον Χάμπτι-Ντάμπτι», φώναξαν άλλα και επικρατούσαν γέλια, φωνές και κραυγές.

Όμως το έλατο έμενε αγέρωχο και αναρωτιόταν «Έχω καμία σχέση με όλο αυτό;» Όμως είχε ήδη διασκεδάσει τα παιδιά, όσο επιθυμούσαν.

Τότε, ο γέρος άνδρας τους διηγήθηκε την ιστορία του Χάμπτι-Ντάμπτι, πώς έπεσε στις σκάλες, και πως μετά σηκώθηκε και παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα. Και τα παιδιά χειροκρότησαν και φώναξαν «Πες κι άλλο, πες κι άλλο», καθώς ήθελαν να ακούσουν και την ιστορία της Ιβέδης-Αβέδης. Μετά από αυτό, το έλατο έμεινε αρκετά σιωπηλό και σκεφτόταν ότι ποτέ τα πουλιά δεν του είπαν τέτοιες ιστορίες, όπως του Χάμπτι-Ντάμπτι, ο οποίος έπεσε από μια σκάλα και παρόλα αυτά παντρεύτηκε μια πριγκίπισσα.

«Α!, ναι. ώστε έτσι συμβαίνει στον κόσμο», σκέφτηκε το έλατο, που τα πίστεψε όλα, επειδή το αφηγήθηκε ένας τόσο καλός άνθρωπος.«Α! λοιπόν», σκέφτηκε, «ποιος ξέρει; μπορεί να πέσω κι εγώ και να παντρευτώ μια πριγκίπισσα» και κοίταξε μπροστά, χαρούμενα, στο επόμενο βράδυ, προσδοκώντας ότι θα διακοσμηθεί και πάλι με φώτα και παιχνίδια, χρυσό και φρούτα. «Αύριο δεν θα τρέμω» σκέφτηκε. «Θα απολαύσω όλη μου τη χάρη και θα ακούσω ξανά την ιστορία του Χάμπτι Ντάμπτι και ίσως τη Ιβέδης-Αβέδης». Και το δέντρο παρέμεινε σιωπηλό και σκεφτικό όλη τη νύχτα.

Το πρωί ήρθαν οι υπηρέτες του σπιτιού. «Τώρα», σκέφτηκε το έλατο, «όλη μου η χάρη θα αρχίσει ξανά και σε λίγο θα λάμπω».

Όμως οι υπηρέτες το έσυραν έξω από το δωμάτιο και το ανέβασαν από τις σκάλες στη σοφίτα. Το έριξαν στο πάτωμα, σε μια σκοτεινή γωνιά, όπου δεν έλαμπε το φως της ημέρας, και εκεί το παράτησαν.

«Τι σημαίνει αυτό;» σκέφτηκε το δέντρο, «τι πρόκειται να κάνω εδώ; Δεν μπορώ να ακούσω τίποτα σε ένα τέτοιο μέρος!» Ύστερα είχε αρκετό χρόνο για να σκεφτεί, καθώς οι μέρες και οι νύχτες περνούσαν και κανένας δεν ερχόταν πια κοντά του. Όταν επιτέλους ήρθε κάποιος, ήταν για να αφήσουν κάτι μεγάλα κουτιά σε μια γωνία.

Έτσι, το δέντρο ήταν εντελώς κρυμμένο, σαν να μην υπήρξε ποτέ. «Είναι χειμώνας τώρα», σκέφτηκε το δέντρο, «το έδαφος είναι σκληρό και καλυμμένο με χιόνι, έτσι οι άνθρωποι δεν μπορούν να με φυτέψουν. Θα βρω εδώ καταφύγιο, μάλλον, μέχρι να έρθει η άνοιξη. Πόσο νοιάζονται και πόσο καλοί είναι όλοι μαζί μου! Αλλά, μακάρι να μην ήταν τόσο σκοτεινό αυτό το μέρος, ούτε τόσο μοναχικό, όπου δεν μπορείς να δεις ούτε ένα λαγό. Τι ευχάριστα που ήταν έξω στο δάσος, όταν το χιόνι στρωνόταν στο έδαφος, όταν ο λαγός έτρεχε γύρω ή ακόμα κι από πάνω μου, αν και τότε δεν μου άρεσε. Ω! είναι απαίσια μοναχικά εδώ».

«Σκουίκ, σκουίκ», είπε τότε ένα ποντικάκι πλησιάζοντας σιγά-σιγά προς το δέντρο. Μετά ήρθε κι άλλο. Και τα δύο ξεφυσούσαν προς το κομμένο έλατο και σέρνονταν ανάμεσα στα κλαδιά του.

«Ω, είναι πολύ κρύο», είπε το ποντικάκι, «αλλιώς θα ήμασταν τόσο άνετα εδώ. Δεν θα ήμασταν, γέρικο έλατο

Ένα ποντικάκι  (Pixabay)

«Δεν είμαι γέρικο!», φώναξε το έλατο, «υπάρχουν πολλά που είναι μεγαλύτερα από μένα».

«Από πού έρχεσαι; και τι ξέρεις;» ρώτησε το ποντίκι, γεμάτο περιέργεια. «Έχεις δει τα πιο όμορφα μέρη του κόσμου και μπορείς να μας μιλήσεις για αυτά; Έχεις βρεθεί στην αποθήκη, όπου τα τυριά βρίσκονται στο ράφι και τα λουκάνικα κρέμονται από το ταβάνι; Κάποιος μπορεί να μπει εκεί μέσα λεπτός και να βγει χοντρός».

«Δεν γνωρίζω τίποτε για αυτό το μέρος», απάντησε το έλατο, «όμως ξέρω το δάσος, όπου λάμπει ο ήλιος και τραγουδούν τα πουλιά». Και τότε, το δέντρο είπε στα μικρά ποντίκια τα πάντα για τη νιότη του. Δεν είχαν ποτέ ακούσει τέτοια ιστορία στην ζωή τους και, αφού την άκουσαν προσεκτικά, είπαν: «Τι πολλά πράγματα έχεις δει! Πρέπει να ήσουν πολύ ευτυχισμένος!»

«Ευτυχισμένος!», αναφώνησε το έλατο και μετά, αφού σκέφτηκε τι τους είχε διηγηθεί, είπε: «Α, ναι! Τελικά εκείνες ήταν χαρούμενες ημέρες». Όταν όμως συνέχισε και διηγήθηκε τα πάντα για την παραμονή των Χριστουγέννων και πώς ντύθηκε με γλυκά και φώτα, τα ποντίκια είπαν: «Πόσο χαρούμενο υπήρξες, γέρικο έλατο!».

«Δεν είμαι καθόλου γέρικο», γκρίνιαξε το δέντρο. «Από το δάσος ήρθα μόλις αυτό το χειμώνα. Τώρα βρίσκομαι στην κορυφή της ανάπτυξης μου».

«Τι ωραίες ιστορίες μπορείς να διηγηθείς» είπαν τα ποντικάκια. Και την επόμενη νύχτα, άλλα τέσσερα ποντίκια ήρθαν μαζί τους για να ακούσουν τι είχε να τους πει το δέντρο. Όσο πιο πολλά έλεγε, τόσο πιο πολλά θυμόταν και τότε αναρωτήθηκε: «Εκείνες ήταν ευτυχισμένες μέρες, ίσως όμως γυρίσουν πάλι. Ο Χάμπτι Ντάμπτι έπεσε από τις σκάλες κι όμως παντρεύτηκε την πριγκίπισσα. Ίσως παντρευτώ κι εγώ μια πριγκίπισσα». Και το έλατο σκέφτηκε μια μικρή, όμορφη σημύδα που μεγάλωνε στο δάσος, που για εκείνον ήταν μια αληθινή, όμορφη πριγκίπισσα.

Μια σημύδα (Φωτό Aleksander Kaasik, Wikipedia)

«Ποιος είναι ο Χάμπτι Ντάμπτι;» ρώτησαν τα ποντικάκια. Και τότε το δέντρο αφηγήθηκε όλη την ιστορία. Μπορούσε να θυμηθεί την κάθε λέξη και τα ποντικάκια ήταν τόσο ευχαριστημένα, που ήταν έτοιμα να πηδήξουν στην κορυφή του δέντρου. Την επόμενη νύχτα, πολύ περισσότερα ποντίκια έκαναν την εμφάνιση τους και την Κυριακή ήρθαν μαζί τους δυο αρουραίοι. Όμως, εκείνοι είπαν ότι η ιστορία δεν ήταν καθόλου ωραία και τα ποντικάκια ήταν πολύ λυπημένα, γιατί άρχισε να μην αρέσει και σε εκείνα.

«Γνωρίζεις μόνο μία ιστορία;» ρώτησαν οι αρουραίοι.

«Μόνο μία», απάντησε το έλατο. «Την άκουσα το πιο ευτυχισμένο βράδυ της ζωής μου, μόνο που τότε δεν το ήξερα ότι ήταν τόσο ευτυχισμένο».

«Νομίζουμε ότι είναι μια πολύ μίζερη ιστορία» είπαν οι αρουραίοι.«Δεν γνωρίζεις καμιά ιστορία για μπέικον ή για τα φαγητά στην αποθήκη»;

«Όχι», απάντησε το έλατο.

«Τότε μας συγχωρείτε», απάντησαν τα ποντίκια κι έφυγαν.

Το ποντικάκι επίσης έμεινε μακριά μετά από αυτό και το δέντρο αναστέναξε και είπε: «Ήταν πολύ ευχάριστο, όταν τα εύθυμα ποντικάκια κάθονταν γύρω μου και άκουγαν όσο μιλούσα. Τώρα πέρασε κι αυτό. Ωστόσο, θα είμαι ευτυχισμένο, όταν έρθει κάποιος να με πάρει από αυτό το σκοτεινό μέρος». Αλλά, θα συνέβαινε ποτέ αυτό;

Ναι, λοιπόν, ένα πρωί μπήκαν κάποιοι άνθρωποι να καθαρίσουν τη σοφίτα. Τα κουτιά στάλθηκαν μακριά και το δέντρο τραβήχτηκε από τη γωνία και ρίχτηκε άγαρμπα στο πάτωμα της σοφίτας. Τότε, ο υπηρέτης το έσυρε μέχρι τη σκάλα, όπου έλαμπε το φως της ημέρας. «Τώρα, η ζωή αρχίζει ξανά», σκέφτηκε με θέρμη το έλατο, απολαμβάνοντας τη λιακάδα και το το δροσερό αέρα. Μετά, όμως το κατέβασαν από τις σκάλες και το μετέφεραν στην αυλή τόσο γρήγορα, που ξέχασε να σκεφτεί τον εαυτό του και μπορούσε μόνο να κοιτάξει γύρω του.

Δεν είχε πολλά να δει. Η αυλή ήταν κοντά σε έναν κήπο, όπου όλα έμοιαζαν να ανθίζουν. Φρέσκα και μυρωδάτα τριαντάφυλλα κρέμονταν από το μικρό φράχτη. Οι φλαμουριές ήταν ανθισμένες, ενώ τα χελιδόνια πετούσαν εδώ κι εκεί φωνάζοντας: «Τουίτ, τουίτ, τουίτ, έρχεται ο φίλος μου», αλλά δεν εννοούσαν το έλατο.

«Τώρα θα ζήσω ξανά», φώναξε το δέντρο απλώνοντας χαρούμενα τα κλαδιά του, όμως ήταν όλα ταλαιπωρημένα και κίτρινα, ενώ το ίδιο κείτονταν σε μια γωνιά ανάμεσα σε χόρτα και τσουκνίδες. Το αστέρι από χρυσό χαρτί στεκόταν ακόμη στην κορυφή του και έλαμπε μέσα στη λιακάδα.

Στην ίδια αυλή έπαιζαν δύο από τα χαρούμενα παιδιά που χόρευαν γύρω από το δέντρο εκείνα τα Χριστούγεννα και ήταν τόσο ευτυχισμένα. Το μικρότερο είδε το επιχρυσωμένο αστέρι, έτρεξε και το τράβηξε με δύναμη από το έλατο. «Κοίτα τι κρέμεται στο άσχημο, γέρικο έλατο» είπε το παιδί τσαλαπατώντας τα κλαδιά του, μέχρι που έσπασαν κάτω από τις μπότες του. Τότε, το έλατο είδε θλιμμένο όλα τα δροσερά, λαμπερά λουλούδια στον κήπο και μετά κοίταξε τον εαυτό του και ευχήθηκε να παρέμενε στη σκοτεινή γωνιά της σοφίτας. Αναπόλησε τα νεανικά του χρόνια στο δάσος, το χαρούμενο βράδυ των Χριστουγέννων και τα ποντικάκια που άκουγαν την ιστορία του Χάμπτι Ντάμπτι.

«Παρελθόν! Είναι όλα παρελθόν!», είπε το δέντρο, «Ω, και να τα είχα απολαύσει τότε που μπορούσα! όμως τώρα είναι πολύ αργά!».

Τότε, ένας άντρας ήρθε κι έκοψε το δέντρο σε μικρά κομμάτια, μέχρι που έγιναν ένας μεγάλος σωρός στο έδαφος. Τα κομμάτια μπήκαν σε ένα τζάκι και γρήγορα άρπαξαν φωτιά, ενώ το δέντρο αναστέναζε τόσο βαθιά, που κάθε αναστεναγμός ήταν σαν μια πιστολιά.

«Ποπ! ποπ!».

Τότε τα παιδιά, που έπαιζαν, ήρθαν και κάθισαν μπροστά στη φωτιά, την κοιτούσαν και φώναζαν κι αυτά «Ποπ! ποπ!». Όμως σε κάθε «ποπ», που ήταν ένας βαθύς αναστεναγμός, το δέντρο σκεφτόταν μια καλοκαιρινή μέρα στο δάσος και το βράδυ των Χριστουγέννων και τον Χάμπτι Ντάμπτι, τη μοναδική ιστορία που είχε ποτέ ακούσει ή ήξερε να την αφηγηθεί, μέχρι που στο τέλος κάηκε.

Τα αγόρια συνέχισαν να παίζουν στον κήπο και το μικρότερο φόρεσε στο στήθος του το χρυσό αστέρι, με το οποίο είχε στολιστεί το δέντρο το πιο ευτυχισμένο βράδυ της ύπαρξης του. Τώρα, όλα ήταν παρελθόν. Η ζωή του δέντρου ήταν παρελθόν και η ιστορία επίσης – γιατί όλες οι ιστορίες πρέπει κάποια στιγμή να φτάνουν στο τέλος τους...

 

Το παραμύθι «Το έλατο» («The Fir-Τree») γράφτηκε από τον Δανό παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1844 μαζί με μια άλλη ιστορία, τη «Βασίλισσα του Χιονιού». Πρόκειται για ένα αρκετά θλιμμένο και απαισιόδοξο παραμύθι, που όμως αποτελεί μια αλληγορία για την αδυναμία των ανθρώπων να απολαύσουν τις στιγμές που ζουν. Στα ελληνικά έχει μεταφραστεί και ως Χριστουγεννιάτικο Δέντρο, παρότι η ιστορία δεν αφορά κυρίως τα Χριστούγεννα...

 

Αρχική εικόνα παραμυθιού:  Shelly ʕ•ᴥ•ʔ . Licensed under CC-BY.

 

Δείτε παρακάτω ένα βίντεο με το παραμύθι του Χανς Κριστιάν Αντερσεν.

Δώσε αστέρια στο παραμύθι: 
Μέσος όρος: 5 (Ψήφοι: 9)
Πληροφορίες
Βασικές πληροφορίες για το παραμύθι/ιστορία
Συγγραφέας παραμυθιού: 
Ετος πρώτης δημοσίευσης: